کاش سرخ پوست می شدی، به همین آمادگی و بر اسبی به تاخت، اریب درهوا، هی می لرزیدی بر زمین لرزان، تا مهمیز را رها می کردی، که مهمیزی نبود، تا عنان را دور می انداختی، که عنانی نبود و به ندرت زمین پیش رو را مثل گندم زاری بی انتها* می دیدی، بدون گردن اسبی و سر اسبی.

پ.ن:

داستانکی از فرانتس کافکا از مجموعه 43 داستان عاشقانه/ نشر مرکز

* به جای «مرغزاری صاف و درو شده» نوشتم: « گندم زاری بی انتها»

همه ی چراغ ها خاموش اند. خيابان ها، موازي با خط كشي هاي سفيد و جدول هاي دو رنگ شان دراز كشيده اند. پيچ ها دور ميدان ها چرخيده اند و سر دو راهي ها وا مانده اند. دودكش كارخانه ها و اگزوز اتومبيل ها ديگر نفس نمي كشند. صداي تيز ضبط و سيستم ماشين ها توي كاست ها و CD ها زنداني شده. بام ها ، چندين طيقه بالاتر از شهر خودشان را پهن كرده اند. ساختمان ها با درها و پنجره هاي بسته و حياط هاي خالي به زمين ميخ شده اند. ساعت 25  است.

اسم دو کلمه ای و فامیل سه کلمه ایم را توی سایت سرچ کردم، نمرده بودم.

اسم دو کلمه ای و دو کلمه از فامیلم را سرچ کردم، نمرده بودم.

یک کلمه از اسم و دو کلمه از از فامیلم را سرچ کردم، نمرده بودم.

اسم تکی و قسمت اول فامیلم را سرچ کردم، بازهم نمرده بودم.

اسم و فامیل کامل خیلی از دوستانم توی سایت بهشت زهراء،  مال آدم هایی بود که قبلا" مرده بودند. اما من یک زنده ی منحصر به فرد بودم که زیر این برف، روزهای زندگی برایش مرگ آور است. دانه های ریز ریز برف می بارید روی من که یک زنده ی منحصر به فردم. اولین لایه ی برف زمین را سفید کرده بود. اولین ردپاهای توی کوچه مال من بودند. اولین ردپاهای توی حیاط مال من بودند.

ولی تا چند ساعت دیگر بارش یک ریز برف، تنها رد پاهای توی کوچه و حیاط را پاک کرد؛ و ردپاها این قدر تکرار شدند که هویت خودشان را از دست دادند.