درنیمه بازاست، مدت هاست. درگاهی خیس است، مدت هاست. رشته ی آویز از لای در آمده بیرون، در هوا تاب می خورد. فقط مانده تا ما دست ببریم تا سر دیگر. ما هر دو تا آن جا هستیم، و هیچ به فکرمان نمی رسد تا شانه به شانه ی هم بدهیم تا قوت دو شانه، جرأت دست ها بشود.

من گوش ماهی ام،

صدای دریا در من مانده.

یک سال شد، یک سال که دارم زندگیمو توی تو بالا می یارم. 

پ.ن:

عکس «کریم رشید»، طراح سطل گاربینو را نشان می دهد.

پ.ن:

از میان آگهی های (۱)

فعل هاي زندگي از كجا عوض مي شوند؟

كي «رسيدن» به «ماندن» تبديل مي شود؟

و «به دست آوردن» به «ازدست ندادن»؟

کی این کشتی سرگردانی به ساحلی پهلو می گیرد؟

شايد ربطي به ترس دارد؛ به زمان شايد؛ لابد بي تاثير نيست.

اما حتما" چيزنزديك تري بايد باشد.

تلگراف خانه دوراست  نقطه

کلیدهای مان را گم کرده ام  نقطه

کلیدهای زاپاس را کجا گذاشته بودیم  علامت سؤال

مگس بی چاره که بی هوا از پنجره های باز رفته تو اتوبوس در حال حرکت، نمی دونه با چه سرعتی داره از خونه شون دور می شه.

می خوای ماهی بگیری با گوشواره هات؟

برخورد از نوع اول:

- مردم رو فراری می ده، قبل از این که ترکش کنند؛ این یه مکانیزم دفاعی است./ «دیالوگی از فیلم good will honting»

برخورد از نوع دوم:

- امیدوارم چیزی رو که می خوای پیدا کنی. من همیشه چیزی رو که می خوام پیدا می کنم، فقط وقتی پیداش کردم دیگه نمی خوامش. / «از رمان خداحافظی طولانی - ریموند چندلر»

یک متر به دریای جنوب شهربازی نزدیک می شوم.

یک متر از دریای جنوب شهربازی دور می شوم.

یک متر به دریای جنوب شهربازی نزدیک می شوم.

یک متر از دریای جنوب شهربازی دور می شوم.

...